Kinderarbeid

Sharif (ongeveer twaalf jaar) werkt in de glasindustrie als bhattiwallah. Dat wil zeggen dat hij aan de oven zit en er bellen glas prikt. Hij heeft een doek rond zijn hoofd gedraaid om zijn haar tegen schroeihitte en vlammen te beschermen. Hij toont littekens aan beide onderarmen. Zijn ouders zijn werkloos. Sharif verdient, zegt hij, 20 tot 25 roepies (ƒ 1,- tot ƒ 1,25) per dag voor ongeveer twaalf uur werk. Hijzelf krijgt op het werk iets te eten. Maar over zijn ouders en vier jongere broers en zussen, maakt hij zich zorgen. Met het loon van Sharif kunnen zijn ouders niet genoeg te eten kopen voor het hele gezin. Daarom heeft zijn vader bij de baas van Sharif geld moeten lenen. Hoe groot de oorspronkelijke lening is, weet Sharif niet meer. Maar met de rente erbij is het bedrag inmiddels opgelopen tot vierduizend roepies (ƒ 200,-). Dit geld bindt Sharif aan de fabriek: hij moet blijven werken tot de schuld is afbetaald. Of tot een van zijn broertjes of zusjes als 'onderpand' kan dienen.

Dit voorbeeld komt uit het boek 'Kinderen van de Krokodil' van de Belgische (Vlaamse) journalist Rudy Rotthier. Rotthier reisde lang door India en deed verslag van kinderarbeid. Heel veel kinderen in India werken. Bijvoorbeeld omdat het onderwijs zo beroerd is, of om bij te dragen aan het gezinsinkomen, of beide tegelijk. Of zoals Sharif om een schuld af te betalen!

Om hoeveel kinderen het precies gaat is niet bekend. De Indiase regering houdt het op 'slechts' twintig miljoen werkende kinderen. Maar Indiase organisaties schatten het aantal veel hoger in: van vijftig miljoen tot zelfs meer dan honderd miljoen! Daaronder zijn er naar schatting tien miljoen 'schuldslaven' zoals Sharif, hoewel schuldslavernij volgens de Indiase wet verboden is. Sharif werkt ook nog eens in een van de 'gevaarlijke industrieën' waar kinderarbeid verboden is. De baas van Sharif overtreedt dus twee wetten!

begin tekst

terug naar vorige pagina

Landelijke India Werkgroep - 2 juni 2000