Als laagste in de weghiërarchie spookrijders en ander gevaar trotseren

Op de fiets van Amritsar naar Kolkata


Buitenlandse toeristen doorkruisen India op allerlei manieren: per bus, trein, auto en op de motor. Beduidend minder mensen wagen zich met een fiets op de Indiase wegen. Wereldfietser Harry Wagenaar ging de uitdaging aan. Hij fietste van Amritsar in het noorden van India naar het oostelijk gelegen Kolkata. India Nu interviewt hem over het recht van de sterkste op de weg en over afdingende verkeerspolitie.

Hoe ben je op je het idee gekomen om in India te gaan fietsen?
India had ik niet specifiek op het oog. Ik maakte een fietsreis van acht maanden door Azië. Vanuit Nederland was ik vertrokken om via Duitsland, Polen, Oekraïne, Roemenië, Bulgarije, Turkije, Iran, Turkmenistan, Oezbekistan en Kirgizië naar China te fietsen. Met moeite kreeg ik een visum voor China voor niet meer dan een maand. Het leek er niet in te zullen zitten om onderweg in China het visum te verlengen. Ik had dus maar weinig tijd tot mijn beschikking in dat grote land. Bovendien trok de bergroute van het zuidwesten van China, waar ik op dat moment was, naar het noorden van Pakistan, de Karakoram Highway (de hoogste bestrate internationale weg ter wereld, red.), mij sterk aan. Ik reisde daarom vanuit de stad Kashgar in het zuidwesten van China door naar Pakistan. Bij de beroemde Pakistaans-Indiase grenspost Wagah, tussen de steden Lahore en Amritsar, ging ik de
<< Rekening met je houden op de weg doet vrijwel niemand, je moet als fietser dus uiterst defensief te werk gaan >>
grens over naar India. Eenmaal voorbij de grens waren de Indiërs hoogst verbaasd dat ik vanuit Pakistan kwam fietsen. Voor hen is het buurland een gevaarlijk gebied waar zij niet graag komen.

Was je al eens eerder in India geweest?
Nee, dit was de eerste keer.

Op wat voor manier heb je je voorbereid op het land waar je naartoe ging?
Voorbereiden is doorgaans niet mijn sterkste punt. Ik lees wel een en ander op internet, neem hooguit onderweg een reisgids mee en laat me verder graag verrassen. Leuke en mooie dingen zijn overal te beleven. Daar heb je niet per
Afdingende verkeerspolitie in Kolkata

In Kolkata wilde ik de zuidelijke brug over de rivier Hooghly oversteken, de Vidyasagar Setu. Mijn plan was om de botanische tuinen te bezoeken en over deze brug was voor mij de kortste weg. Ondanks dat de brug er erg imposant uitziet, leek het mij goed mogelijk om er overheen te fietsen. In India kan zo ongeveer alles, zeker in het verkeer. Dus waarom dit niet? Verkeersborden zijn een zeldzaamheid in India. Ook in Kolkata zijn ze er nauwelijks, zelfs niet bij de imposante hangbrug waarvan de weg er van dichterbij toch wel als een echte snelweg uitziet. Aan een vluchtstrook is gelukkig gedacht waardoor ik dacht gemakkelijk veilig aan de overkant te kunnen komen. Ik vond het wel vreemd dat er nergens andere fietsers te bekennen waren, terwijl die elders in groten getale aanwezig waren. Vol goede moed trapte ik de helling op naar boven.
Vlak voordat de werkelijke brug begon, trof ik een in het groen gestoken politieman die opschrok bij de aanblik van een naderende westerse fietser. Gewapend met een houten stok hield hij mij halt. "Verboden om te fietsen", blafte hij mij toe. "Je moet betalen! Boete! Honderd dollar." "Boete? Dollars?" "Ja, honderd dollar", herhaalde de man. "Je moet nu betalen." "Ik heb geen dollars, alleen maar roepies. En er zijn geen verkeersborden waarop staat dat fietsen hier niet mag. Hoe moet ik weten dat dat verboden is?" "Je moet nu betalen", herhaalde de man, vervaarlijk zwaaiend met zijn stok. "Oké, als ik moet betalen, dan alleen op het politiebureau. Waar vind ik dat? Wijs me de weg maar." "Honderd dollar. Je moet nu betalen", herhaalde de man voor de zoveelste keer. Ik draaide me om en liep met mijn fiets aan de hand de vluchtstrook af, terug naar waar ik vandaan gekomen was. "Kom mee naar het politiebureau, dan praat ik met je chef", zei ik. De man liep op tien meter afstand met me mee. "Vijftig dollar", zei hij plotseling. "Maar je moet wel nu betalen." Verbaasd keek ik achterom. Wat? Nu opeens vijftig dollar? "Vijfentwintig", klonk het even later. "Je bent gek!", zei ik aan het begin van de oprit waar ik weer op de juiste weghelft kon komen. Ik sprong op mijn fiets en reed in de richting van de Howrah-brug, die noordelijker ligt en wél toegankelijk bleek voor fietsers. De politieman stak nog een keer zijn stok in de lucht en sjokte toen terug in de richting van zijn wachtpost.

se een reisgids voor nodig. De toeristische trekpleisters bezoek ik als het zo uitkomt, maar vormen zelden hoogtepunten van mijn reis. De Taj Mahal bijvoorbeeld was prachtig, maar om nou te zeggen dat ik het zevende wereldwonder heb gevonden, nee. Gebouwen praten niet en je beleeft er zelden wat, zo is mijn ervaring.

Langs welke route ben je gereisd?
Ik ben van Amritsar naar Kolkata gereden. Dharamsala, Shimla, Agra en Varanasi had ik als routemarkeringen genomen. Daartussen ben ik gaan fietsen. Kolkata als grote stad met een internationaal vliegveld was een mooi oostelijk gelegen punt om mijn reis na acht maanden te beëindigen.

Welke verschillen kon je bemerken tussen de verschillende gebieden en deelstaten?
In Himachal Pradesh was het nog relatief rustig fietsen. Bergachtig gebied, maar dat ligt me wel. In het dichtbevolkte Uttar Pradesh werd het gevaarlijk druk.

Hoe was het voor jou als Nederlander om je in het Indiase verkeer te begeven?
Als reiziger moet je je hoe dan ook altijd aan veranderende omstandigheden kunnen aanpassen. Dat geldt natuurlijk ook voor het verkeer. Dat het gevaarlijk is en men er andere regels op na houdt, daar kom je snel genoeg achter. Toeteren betekent opzij gaan en als je dat niet doet: jammer dan. Ik denk dat ze dwars over me heen gereden zouden zijn. Het grootste voertuig is het belangrijkste en als fietser sta je ergens onderaan in de hiërarchie. Rekening met je houden doet vrijwel niemand, je moet dus uiterst defensief te werk gaan. Voor mij was het een reden om na het rustige Himachal Pradesh op de veel drukkere Grand Trunk Road door Uttar Pradesh over de vluchtstrook van de snelweg te gaan fietsen. Maar ook daar was ik niet altijd veilig. Spookrijden op de Grand Trunk Road is namelijk heel normaal. Bijvoorbeeld als je rechtsaf moet en de betonnen middenberm je belemmert om vanaf de linker op de rechter weghelft te komen. Waarom zou je als automobilist de rechter weghelft niet gewoon al toeterend in twee rijrichtingen kunnen verdelen? In Nederland ondenkbaar, maar in India kan het gewoon. Daar moet je als fietser dan wel alert op zijn.

XXX

Harry Wagenaar beschreef ervaringen van zijn fietsreizen door Azië en Afrika
in Wegwerkzaamheden. Stof voor thuisblijvers (ISBN 978-90-818174-0-0), dat is te bestellen via http://www.fietsenaar.nl.
Zie voor Harry's reisblog (en meer foto's!): http://fietsenaar.reismee.nl.
terug
MVO
HOME Landelijke India Werkgroep
tijdschrift INDIA NU
Landelijke India Werkgroep - 28 juni 2013