terug
Uit: India Nu 134 (nov-dec 2001)


Een belletje naar Islamabad...

Hallo, verstaat u mij?


India Nu-medewerker XXX verbleef deze zomer enige tijd in de Pakistaanse stad Karachi. Aansluitend wilde hij doorreizen naar India, en daarvoor had hij uiteraard een visum nodig. Maar de viering van Onafhankelijkheidsdag (14/15 augustus) naderde, en dus - het belang van feestdagen in de regio kennende - vermoedde XXX dat de Indiase vertegenwoordiging in Islamabad rond die tijd wel eens gesloten kon zijn. Om te voorkómen vergeefs naar Islamabad af te reizen, besloot hij de ambassade daar te bellen om hiernaar te informeren. Een eenvoudig belletje, zou je denken. Maar soms verloopt iets wat in theorie heel simpel is, in de praktijk een stuk minder eenvoudig...

Tariq Road, Karachi, een beltentje, 10.00 uur:
"Goedemorgen, ik wil graag bellen naar..."
"Nee, meneer, het spijt mij."
"Maar...?"
"Nee, het spijt me."
"..."

Tariq Road, ander beltentje:
"Goedemorgen, ik wil graag bellen naar de Indiase ambassade in Islamabad."
"Wat is het nummer?"
Ik laat mijn reisgids zien.
"Hier: 602176-80. Het zijn vijf lijnen."
"Goed, meneer."
Probeert het eerste nummer.
"Volgens een bandje is het nummer gewijzigd. Er moet een extra twee voor het oude nummer gedraaid worden."
"Goed, probeer maar als het kan."
"Zelfde nummer?"
"Ik neem aan van wel."
Man draait nummer.
"Het nummer is afgesloten, meneer."
"Misschien dat andere nummer met 77 op het eind?"
"Okay."
Probeert dit nummer.
"Ook afgesloten."
"78?"
Draait opnieuw.
"Niets."
"79 dan?"
En opnieuw.
"Helaas."
"Nou, dan alleen 80 nog."
Nogmaals.
"Ja! Verbinding!"
Geeft gauw de hoorn aan mij.
"Hallo?"
"Hallo."
"Is dit de Indiase ambassade?"
"???"
Het antwoord is niet te verstaan. Er is veel rumoer op straat, de winkel naast het beltentje wordt verbouwd, en de lijn is slecht.
"Ik bel uit Karachi, en heb een vraag over visumverstrekking. Welke dagen rond Onafhankelijkheidsdag bent u precies gesloten en wanneer bent u open?"
"Belt u voor de ambassade?"
"Ja."
"U belt nu naar een woonhuis. Dit nummer is ooit wel van de ambassade geweest. Wij krijgen nog regelmatig telefoontjes."
"O, sorry. Weet u misschien het nieuwe nummer?"
"Belt u de Inlichtingen."
"Goed, bedankt."
"Niets te danken."
Tegen de eigenaar van het beltentje: "Het klopte niet. Ik moet de Inlichtingen bellen."
"Dat kan niet van hier. Dit is een particulier beltentje."
"En dus...?"
"Kunt u hier de Inlichtingen niet bellen."
"Waar kan dat dan wel?"
"Misschien daar, aan de overkant van de straat."
"Hoeveel krijgt u van me?"
"81 roepies."
"Alstublieft. Tot ziens."
"Tot ziens."

Tariq Road, derde beltentje:
"Goedemorgen. Kan ik..."
"Goedemorgen. Hoe is het?"
"Goed, dank u. Kan ik..."
"Ga zitten. Wat kan ik voor u doen?"
"Kan ik van hier de Inlichtingen bellen?"
"Nee, meneer, dat is niet mogelijk."
"Waarom niet?"
"Dit is een particulier beltentje. Wij kunnen geen verbinding krijgen met de Inlichtingen."
"Wat raar."
"Het spijt mij, meneer."
"Welk beltentje hier kan dat wel?"
"Geen enkel, dit hier zijn allemaal particuliere beltentjes."
"Heeft u dan misschien een telefoonboek van Islamabad? Ik hoef alleen maar een nummer te hebben."
"Nee, helaas niet, meneer."
"Waar kan ik dan de Inlichtingen bellen?"
"In het centrum, in de wijk Saddar, bij een overheidsbeltentje."
"Nou, die vind ik daar dan wel. Tot ziens."
"Tot ziens, meneer."

Saddar, centraal Karachi, een beltentje:
"Goedemorgen."
"Goedemorgen."
"Is dit een particulier beltentje?"
"Jazeker."
"Dan kunt u zeker niet de Inlichtingen voor me bellen?"
"Jawel, hoor."
"Maar ik kom net van Tariq Road, en daar zeiden ze dat dat alleen vanuit overheidstentjes kan."
"Onzin. Maar de Inlichtingen zijn gratis, en daarom willen ze het nummer niet bellen. Dat spreken ze met elkaar af, dus niemand wil dat doen."
"Wilt u dat wel doen?"
"Op zich wil ik dat wel, maar het heeft geen zin. De Inlichtingen zijn heel slecht. Als ze de telefoon al aannemen, doen ze geen moeite te helpen. Maar als u het echt wilt, kan ik het proberen."
"Heel graag."
Probeert het nummer, en wacht een tijdje.
"Ze nemen niet op."
"Heeft u dan misschien een telefoonboek van Islamabad?"
"Nee. Voor zover ik weet hebben ze dat alleen bii het hoofdkantoor van de Pakistaanse Telefoondienst. Neem van hier bus 8-A naar Habib Bank Plaza. Daar is het. Misschien kunnen ze u daar helpen."
"Misschien?"
"Nou ja, dat weet je natuurlijk nooit. Misschien is het boek er niet, of ze zijn net dicht."
"Ik kijk wel even wat ik doe. Bedankt. Tot ziens."

Ander beltentje, Saddar:
"Goedemorgen."
"Kan ik hier de Inlichtingen bellen? Ik heb het nummer van de Indiase ambassade nodig."
"India?"
"Ja."
"Wacht even. Ik heb hier een boekje. Ik kan het wel even opzoeken..."
"Oh, fantastisch."
"Hier staat het. India. Kijk maar."
Ik kijk, en zucht.
"Maar dit zijn de landennummers en die van grote steden. Ik zoek het nummer van de ambassade in Islamabad."
"Staat het er niet bij?"
Bril komt tevoorschijn. Meneer studeert op zijn boekje.
"Nee, niet dat van de ambassade."
"De Inlichtingen wilde ik graag proberen."
"Och, bespaar u de moeite. Die doen niets. Heus, geloof me. U kunt het Amerikaanse consulaat in Karachi proberen. Misschien weten die wat."
"Daar heb ik ook geen nummer van, en voor ik daar achter ben..."
"Tja... u kunt nog de toeristeninformatie proberen. Daar heb ik wel een nummer van."
"Heeft u dat nummer inderdaad?"
Bladert in een ander boekje.
"Ja, hier ergens. Hier staat het. Wilt u het proberen?"
"Als dat kan..."
Draait het nummer. Luistert even. Geeft de hoorn aan mij door.
"Hallo?"
"Ja."
"Is dit de toeristeninformatie?"
"Ja."
"Ik zoek het nummer van de Indiase ambassade in Islamabad. Kunt u dat voor me vinden?"
"Een ogenblik. Ik

straatleven in Karachi, Pakistan (foto: XXX)
kijk even.
"
[...]
KLIK. TUUT-TUUT-TUUT...
Tegen de baas van het beltentje: "Opgehangen."
"Geintje?!"
"Nee, echt. Luister maar."
Luistert en hangt op.
"Dan weet ik het ook niet, meneer."
"In elk geval bedankt."
"Niets te danken. Kom nog eens langs."
"Ik doe mijn best. Tot ziens."
"Tot ziens."

Derde beltentje, Saddar:
"Goedemiddag."
"Goedemiddag. Hoe is het?"
"Kut."
"Wat?"
"Ik ben sinds vanmorgen tien uur aan het proberen de ambassade van India in Islamabad te bellen, maar ik heb nog niet eens een nummer. De Inlichtingen werken niet, niemand weet iets, nergens is een telefoonboek, en als u ook niets weet, moet ik naar het hoofdkantoor van de Pakistaanse Telefoondienst."
"Ho, ho, wacht even. Ga zitten."
Roept naar een jongetje buiten: "Twee thee!"
Strijkt zijn snor glad.
"Eens denken. Mijn neef werkt bij de Pakistaanse luchtvaartmaatschappij PIA. Ik zal hem eens vragen."
Stuurt via zijn mobiel een bericht naar zijn neef. Andere klanten lopen in en uit. Thee komt. Slobber-slobber. Heerlijk. Het beltentje bevindt zich in een bocht. Ik doe mijn best niet naar buiten te kijken. Verkeer raast langs. Vooral sommige bussen lijken de bocht niet te halen en recht het beltentje in te rijden. Het mobieltje bliept.
"Daar is hij al. Hij heeft een nummer gevonden. 2206950-55."
"Tjee, fantastisch!"
"Hij vraagt of je ook wil faxen."
"Nou, dat hoeft niet. Bedankt."
"Okay, meteen proberen te bellen?"
"Ja, graag."
Draait het eerste nummer op een van de vaste toestellen.
"Contact! Hier."
"Hallo?"
"Hallo."
"Is dit de Indiase ambassade?"
"Ja."
"Ik heb een vraag over visa."
"Dan moet u het visumkantoor bellen. Heeft u het nummer?"
Zucht: "Nee."
"Hier is het. 2828378."
"Okay, ik zal het proberen. Bedankt."
"Niets te danken."
"Tot ziens."
"Tot ziens."
Ik geef de hoorn weer terug.
"En?"
"Een ander nummer, van het visumbureau."
"Hebben ze je dat niet gegeven?"
"Jawel, hier heb ik het staan."
"Okay, moet ik het voor je proberen?"
"Waarom niet?"
Man draait het nummer.
"Ja, ze zijn er. Hier."
Geeft de hoorn weer aan mij.
"Hallo?"
"Hallo."
"Is dit het visumbureau van de Indiase ambassade?"
"Ja."
"Mooi. Ik bel uit Karachi. Voor ik naar Islamabad kom, wil ik weten wanneer u gesloten bent in verband met de viering van Onafhankelijkheidsdag."
"Alleen 14 en 15 augustus."
"De 16de bent u weer open?"
"Om negen uur, meneer."
"Hoe lang duurt de behandeling van de visumaanvraag?"
"Hallo?"
"Ja, hallo. Hoe lang duurt de behandeling van de visumaanvraag?"
"Om negen uur, meneer."
Laat maar. Voor nu weet ik genoeg.
"Dank u wel."
"Niets te danken."
"Tot ziens."
"Tot ziens, meneer."
Geef de hoorn weer terug. Betaal. Bedank voor de hulp. Loop naar buiten. 13 uur 10.

XXX





HOME Landelijke India Werkgroep

pagina INDIA NU

Landelijke India Werkgroep - 29 december 2004