terug
Uit: India Nu 173/174 (mei-aug 2008)





Film in India

Going down in Bollywood


Al wekenlang trok de poster van Om Shanti Om vóór de filmrelease aandacht. Met halfopen shirt kijkt Bollywoods lieveling Shahrukh Kahn diep in de camera, omgeven door kort gerokte westerse meisjes. Bollywood likes the West, en dat begrijpt niet alleen India. Ieder jaar stranden vele buitenlandse meisjes in Mumbai, hopend op een toekomst in ‘s werelds grootste filmindustrie. Hoe veelbelovend is het achter de schermen van de glitter en glamour?


De Russische Julia met haar sneeuwwitte huid en sluik, bruin rood haar kwam naar India toen ze problemen had met haar ex. Ze huurde een appartement in Andheri, de heimat van de Bollywoodstudio’s nadat ze een exclusief contract kreeg bij een modellenbureau; een grote opdracht voor Jet Airways waarmee ze in één keer honderdduizend roepies (zestienhonderd euro) verdiende. Toen ze zonder werk raakte, begon ze te freelancen. 'Nu figureer ik in films en reclameadvertenties', zegt ze somber. Modellenwerk is moelijk te vinden als je niet één meter tachtig bent of een droomlichaam hebt, is haar conclusie. 'Nog een maand en dan ga ik terug'. Buitenlandse meisjes maken geen enkele kans door te breken, zegt Anubar, een vriend. 'Bollywood maakt alleen Indiase producties in Hindi'.

Via Julia leer ik de gebrekkig Engels sprekende Sanchez kennen. Ze scout buitenlandse meisjes. Een week nadat ik een foto heb gestuurd, word ik opgebeld door een productiehuis. De taxi dropt me aan de overkant van Goregaon Depot. Ik manoeuvreer tussen de autoriksja’s, de zwart-gele cabi’s en de Toyota’s. Iedere stap in de moderne jungle van Mumbai kan wel eens fataal zijn. De opzichter van het moderne gebouw stelt allerlei vragen in het Hindi. Meewarig antwoord ik hem met een van buiten geleerd 'Muje hindi nahi atie': ik ben het Hindi niet machtig.
'Kom je voor de casting?', vraagt een jong meisje. Of ik een visum heb. Julia vertelde me dat veel buitenlandse meisjes maandenlang zonder werkvisum werken, ook al mag het niet. Het meisje begeleidt me naar de ‘auditiezaal’. Een akelige kleine kamer met gelige, kale muren. Drie mensen zitten verveeld achteruit gezakt in versleten plastic stoelen. Niemand introduceert zich en ik heb amper informatie over de productie. ‘British Lady’ staat op mijn vel papier. Mijn tekst klinkt als volgt: 'Oh darling, we are here with you. But I am scared. I want to leave this hot and dirty place.' De productie-assistent bekijkt me arrogant. 'Je ziet er te Indisch uit', zegt hij. Van een vrouw krijg ik wat instructies. Ik zet mijn meest dramatische gezicht op, al kan ik dit niet serieus nemen. Het lijkt wel een scène uit een B-film.
'Heb jij eerder geacteerd?' Ik barst in lachen uit terwijl ze me geïrriteerd aankijkt. 'Just do like me'. Ze zet een triest gezicht op (het lijkt eerder een jankende hond), zegt de tekst hardop en zucht verschillende keren. Ik doe haar na, maar het wil niet baten. En ze zucht nog eens. 'Oké, bedankt. Tot ziens'. Tot zover mijn Bollywood-carrière!

Ervaar Bollywood en wandel in Mumbai de Colaba Causeway af tot aan Leopold’s Café waar Bollywoodscouts op jacht zijn naar toeristen, ofwel ‘white skins’, om te figureren in grote filmproducties en krijg vierhonderd roepies (zes euro) voor een hele dag staan in een snikhete, volgepropte zaal met figuranten.

xxx





terug
Kruitvat India-Pakistan
HOME Landelijke India Werkgroep
tijdschrift INDIA NU
Landelijke India Werkgroep - 11 februari 2014