Landelijke India Werkgroep

Voorwoord bij het rapport

Towards A Living Wage – A study of the minimum wages struggle of workers in Tiruppur’s garment sector


De kledingsector in Tiruppur is de afgelopen drie decennia enorm gegroeid. Wellicht het meest tastbare bewijs voor de opmerkelijke groei van de sector ligt in de fenomenale stijging van de inkomsten. De exportkledingindustrie van Tiruppur is in de afgelopen drie decennia gemiddeld iedere 3-4 jaar verdubbeld, en bedraagt tegenwoordig zo’n INR 250 miljard (ongeveer € 3 miljard).

Hoewel de prestaties en het succes van de kledingsector van Tiruppur opmerkelijk zijn, is het belangrijk om te begrijpen wat deze groei voor de werknemers in de industrie heeft beïnvloed. Een essentieel criterium bij die beoordeling is het loon van die werknemers en te analyseren in hoeverre die de exponentiële groei van de sector weerspiegelt. Eenvoudig gezegd, het is belangrijk om te begrijpen hoe de winsten van invloed zijn geweest op het loon van de werknemers.

Het onderliggende doel van deze studie is drieledig: ten eerste biedt ze een vergelijkende analyse van de mate waarin de groei van de inkomsten van de kledingsector overeenkomt met een vergelijkbare groei van de lonen; ten tweede identificeert waarom de lonen niet in dezelfde mate zijn gegroeid als de winsten; en tenslotte biedt ze concrete aanbevelingen voor betrokkenen binnen de sector hoe de tekortschietende groei van de lonen het best kan worden verholpen.

Om de context van deze studie en de noodzaak ervan beter te begrijpen, moet men bedenken in Tiruppur dat werknemersvertegenwoordigers en andere betrokken partijen hebben gestreden voor de invoering van een leefbaar loon voor arbeiders. Dankzij een herziening van de kleermakerslonen in 2014, is er nu enige gelijkheid tussen de minimumlonen en die lonen die zijn afgeleid van tripartiete overeenkomsten en de meest recente overeenkomst in 2016. De overeengekomen lonen zijn echter nog steeds laag en weerspiegelen geen fatsoenlijk inkomen of leefbaar loon. Bovendien hebben mazen in de toepassing van het minimumloon binnen verschillende sub-sectoren van de kledingindustrie het werkgevers mogelijk gemaakt minder te betalen dan het aanbevolen minimumloon.

Een voorbeeld hiervan is de discussie over de betekenissen van "kleermakerij" en "naaiwerk", waarbij werkgevers die aantoonbaar bezig zijn met maken van kleding neigen naar het gebruik van de loonnorm voor naaiwerk, omdat deze lager ligt dan voor het maken van kleding. Er is ook een gebrek aan transparantie bij de toepassing van het huidige minimumloon. Bovendien worden minimumlooncriteria niet gehanteerd bij 'niet-geregulariseerde' arbeidsomstandigheden zoals contract-, stukloon- en ploegenarbeid. Werknemers onder dit soort regelingen hebben geen gegarandeerd minimummaandloon en verdienen in de meeste gevallen zelfs geen loon dat het dagelijkse minimumloon weerspiegelt.

Het is te hopen dat deze studie de dialoog bevorderd over het belang van de aanpak van de noodzaak van een leefbaar loon en de uitvoering daarvan. Deze inspanningen zullen de kledingsector voor alle belanghebbenden duurzaam maken.

Tiruppur, november 2017
A. Aloysius
Algemeen Directeur SAVE



Download het rapport Towards a Living Wage - A study of the minimum wages struggle of workers in Tiruppur’s garment sector


[vertaling: Landelijke India Werkgroep]




Landelijke India Werkgroep - 9 april 2018